Ervaring, kennis en samenwerking: de missie van SuperheldenHulphond®

Waarom SuperheldenHulphond® meer is dan een webshop

Over ervaringsdeskundigheid, kennisdeling en belangenbehartiging

Mensen die SuperheldenHulphond® kennen, kennen vaak de webshop.

Ze kennen Iris.

Ze zien de producten, de blogs, de lesmaterialen, de informatieve berichten en misschien zelfs de muziek die inmiddels onderdeel is geworden van het project.

Maar wat veel mensen niet weten, is dat SuperheldenHulphond® niet begon met een webshop.

Het begon ook niet met een logo.

Het begon niet eens met een assistentiehond.

Het begon met iets dat al veel langer een onderdeel van mijn leven was.

Opkomen voor mezelf.

En later ook voor anderen.

Belangenbehartiging voordat het een naam had

Ik heb nooit bedacht dat ik belangenbehartiger wilde worden.

Sterker nog, jarenlang was ik vooral bezig met overleven.

Met het vinden van mijn plek in een wereld die niet altijd ingericht lijkt op mensen die anders functioneren, ziek zijn of afhankelijk zijn van ondersteuning.

In die jaren liep ik tegen veel dingen aan.

Ik weet hoe het voelt om niet gehoord te worden.

Ik weet hoe het voelt wanneer anderen beslissingen nemen over jouw leven zonder echt naar jouw ervaringen te luisteren.

Ik weet hoe het voelt om afhankelijk te zijn van systemen die veel invloed hebben op je dagelijks leven.

Ik weet hoe het voelt om tegen regels aan te lopen die op papier logisch lijken, maar in de praktijk heel anders uitpakken.

En ik weet ook hoe het voelt wanneer je simpelweg niet de energie hebt om iedere keer opnieuw dezelfde strijd te voeren.

Juist daardoor ben ik steeds vaker vragen gaan stellen.

Waarom gaat dit zo?

Kan dit niet anders?

Wat zegt de wet eigenlijk?

Wat zegt de praktijk?

En waarom sluiten die twee soms niet op elkaar aan?

Ik deed dat niet omdat ik lastig wilde zijn.

Ik deed dat omdat ik wilde begrijpen.

En omdat ik geloof dat je pas iets kunt verbeteren wanneer je begrijpt waarom het gaat zoals het gaat.

De lessen van het dagelijks leven

Veel van wat ik vandaag weet, heb ik niet uit boeken geleerd.

Ik heb het geleerd door het te leven.

Ik weet hoe het is om als moeder jarenlang tegen muren aan te lopen.

Ik weet hoe het voelt wanneer je door omstandigheden buitengesloten raakt van dingen die voor andere ouders vanzelfsprekend zijn.

Ik weet hoe ingewikkeld het kan zijn om met een assistentiehond door instanties, organisaties en systemen te navigeren.

Ik weet hoe het is om gesprekken te voeren met scholen, gemeenten, hulpverleners, verzekeraars, politie en andere instanties.

Ik weet hoe het voelt wanneer een assistentiehond, waar je dagelijks afhankelijk van bent, ter discussie wordt gesteld.

Ik weet hoe het voelt wanneer anderen een oordeel hebben over een situatie waar zij slechts een klein stukje van zien.

Dat zijn ervaringen die je niet leert tijdens een cursus.

Maar ze geven wel een uniek perspectief op waar mensen in de praktijk tegenaan lopen.

Niet alleen assistentiehondgebruikers.

Maar ook ouders.

Mensen met een beperking.

Mensen die afhankelijk zijn van zorg.

En mensen die niet vanzelfsprekend hun weg weten te vinden binnen ingewikkelde systemen.

Een manier om mee te blijven doen

Door mijn gezondheid ben ik beperkt in wat ik kan doen.

Tegelijkertijd ben ik iemand die graag leert, onderzoekt, ontwikkelt en iets wil bijdragen aan de samenleving.

Jarenlang zocht ik naar een manier waarop dat mogelijk was.

Niet binnen een reguliere baan.

Maar wel op een manier die past bij mijn mogelijkheden.

Toen ik besloot om een eigen onderneming te starten, bleek dat niet vanzelfsprekend.

Er volgde een langdurig traject met het UWV voordat daar ruimte voor kwam.

Uiteindelijk ontstond een constructie waarin ik actief kon blijven, kennis kon delen, producten kon ontwikkelen en projecten kon opzetten, zonder dat dit direct ten koste ging van mijn bestaanszekerheid.

Maar misschien nog belangrijker: het gaf mij de mogelijkheid om van betekenis te blijven.

Om bezig te zijn.

Om mezelf te ontwikkelen.

Om mijn kennis en ervaringen in te zetten voor iets dat groter is dan mijzelf.

Niet omdat ondernemer worden mijn droom was.

Maar omdat ik een manier zocht om mee te blijven doen.

Om nuttig te zijn.

Om iets terug te geven aan de samenleving.

En om te laten zien dat een beperking niet betekent dat je niets meer te bieden hebt.

SuperheldenHulphond® ontstond

Wat begon als een manier om actief te blijven, groeide langzaam uit tot iets veel groters.

SuperheldenHulphond® werd een plek waar verschillende onderdelen van mijn leven samenkwamen.

Mijn ervaringen als assistentiehondgebruiker.

Mijn ervaringen als moeder.

Mijn achtergrond als apothekersassistente.

Mijn interesse in diergezondheid, gedrag en training.

Mijn behoefte om kennis toegankelijk te maken.

En mijn wens om dingen te verbeteren voor de mensen die na mij komen.

Daardoor werd SuperheldenHulphond® meer dan een webshop.

Het werd een platform.

Een plek waar ervaringen, kennis en praktijk elkaar ontmoeten.

Een plek waar vragen gesteld mogen worden.

Waar informatie gedeeld wordt.

Waar oplossingen ontstaan vanuit de praktijk.

En waar mensen elkaar kunnen vinden.

Ervaring én kennis

In de loop der jaren ben ik mezelf steeds verder gaan ontwikkelen.

Niet omdat ik titels wilde verzamelen.

Maar omdat ik geloof dat goede belangenbehartiging begint bij kennis.

Hoe meer ik leerde over diergezondheid, gedrag, training, welzijn en de samenwerking tussen mens en hond, hoe beter ik ervaringen kon plaatsen en onderbouwen.

Daarom volg ik opleidingen.

Daarom lees ik vakliteratuur.

Daarom ga ik in gesprek met trainers, dierenartsen, gedragstherapeuten, scholen, organisaties en andere professionals.

Ik geloof namelijk dat ervaringsdeskundigheid waardevol is.

Maar ook dat kennis en ervaring elkaar versterken.

Juist op dat snijvlak ontstaan vaak de beste oplossingen.

Niet doordat één partij gelijk heeft.

Maar doordat verschillende perspectieven samenkomen.

Het gaat niet om mij

Mensen denken soms dat je zichtbaar moet zijn om impact te maken.

Ik zie dat anders.

Als je mij op internet zoekt, zul je mijn gezicht waarschijnlijk minder vaak tegenkomen dan je zou verwachten.

Dat is geen toeval.

Ik hoef niet beroemd te worden.

Ik hoef niet op de voorgrond te staan.

Ik hoef geen bekende naam te zijn.

Voor mij gaat het niet om mij.

Het gaat om de onderwerpen.

Om de mensen.

Om de kennis.

Om de verandering.

Als een artikel, lespakket, gesprek of product verschil maakt zonder dat iemand weet wie het heeft gemaakt, dan vind ik dat prima.

Misschien zelfs wel mooier.

Want uiteindelijk draait het niet om degene die de boodschap brengt.

Het draait om de boodschap zelf.

Waarom ik mijn stem gebruik

Er zijn veel mensen die tegen dezelfde problemen aanlopen als ik.

Mensen met een beperking.

Mensen die afhankelijk zijn van zorg.

Mensen die simpelweg niet de energie hebben om steeds opnieuw uit te leggen waarom iets niet werkt.

Mensen die moe zijn van het vechten.

Mensen die niet gehoord worden.

Ik ben niet namens hen gekozen.

Ik spreek ook niet voor iedereen.

Iedereen heeft zijn eigen verhaal.

Maar ik heb inmiddels geleerd hoe ik vragen moet stellen.

Hoe ik informatie moet verzamelen.

Hoe ik een gesprek moet voeren.

Hoe ik een probleem zichtbaar kan maken.

En als ik die vaardigheden kan gebruiken om deuren te openen voor anderen, dan doe ik dat graag.

Niet omdat ik graag voorop loop.

Maar omdat ik weet hoe belangrijk het is dat iemand luistert.

Samen zoeken naar oplossingen

In de afgelopen jaren heb ik geleerd dat verandering zelden ontstaat doordat mensen tegenover elkaar gaan staan.

De meeste vooruitgang ontstaat wanneer mensen bereid zijn om naar elkaar te luisteren.

Gebruikers hebben ervaringen uit de praktijk.

Professionals hebben vakkennis.

Organisaties hebben weer een ander perspectief.

Geen van die perspectieven is volledig op zichzelf.

Juist daarom geloof ik in samenwerking.

Ik verwacht niet dat de hele wereld zich aanpast aan mij.

Net zoals ik niet kan verwachten dat iedere professional automatisch begrijpt hoe het is om dagelijks met een assistentiehond te leven.

Begrip werkt twee kanten op.

Dat betekent ook dat ik probeer om situaties niet alleen vanuit mijn eigen perspectief te bekijken.

Waarom maakt een organisatie bepaalde keuzes?

Welke belangen spelen er mee?

Welke informatie ontbreekt er misschien?

Welke uitdagingen ervaart de andere partij?

Pas wanneer je bereid bent om ook die kant te begrijpen, ontstaat ruimte voor een echt gesprek.

Praktijkvoorbeeld: samenwerking tussen ervaringsdeskundigheid en vakkennis

Een mooi voorbeeld daarvan is het artikel dat ik mocht schrijven voor het Trim Magazine van de ABHB.

In plaats van vanaf de zijlijn kritiek te leveren, kreeg ik de mogelijkheid om ervaringen uit de praktijk te delen binnen een vakblad voor professionals.

Niet om te vertellen hoe het moet.

Niet om iemand te overtuigen.

Maar om een perspectief zichtbaar te maken dat veel trimmers niet dagelijks tegenkomen.

Voor mij is dat precies waar belangenbehartiging over gaat.

Niet over gelijk krijgen.

Niet over strijd voeren.

Maar over kennis delen, ervaringen uitwisselen en samen zoeken naar oplossingen die voor iedereen werkbaar zijn.

Want uiteindelijk willen we vaak hetzelfde:

Meer begrip.

Betere samenwerking.

En een samenleving waarin mensen zo zelfstandig mogelijk kunnen deelnemen.

Of zoals het oude gezegde zegt:

Je vangt meer vliegen met stroop dan met azijn.

• 

• 

• 

• 

Waarom ik dit blijf doen

Ik hoef niet beroemd te worden.

Ik hoef geen gezicht van een beweging te zijn.

Wat ik wel wil, is dat de mensen die na mij komen het misschien net iets makkelijker krijgen.

Omdat ik weet hoe het voelt om vast te lopen.

Omdat ik weet hoe het voelt om jarenlang te moeten vechten voor dingen die eigenlijk vanzelfsprekend zouden moeten zijn.

Omdat ik weet hoeveel impact het heeft wanneer je niet wordt gehoord.

En omdat ik het anderen simpelweg niet gun.

Als een gesprek ervoor zorgt dat een professional iets beter begrijpt wat een assistentiehondenteam nodig heeft, dan is dat winst.

Als een school besluit om anders naar een situatie te kijken, dan is dat winst.

Als een organisatie bereid is om naar ervaringen uit de praktijk te luisteren, dan is dat winst.

Als iemand zich minder alleen voelt doordat zijn of haar verhaal eindelijk wordt herkend, dan is dat winst.

Soms zit verandering niet in grote acties.

Soms zit verandering in het feit dat iemand eindelijk gehoord wordt.

En als ik daar een bijdrage aan kan leveren, dan is dat voor mij meer dan genoeg reden om door te gaan.

Dat is uiteindelijk wat SuperheldenHulphond® voor mij betekent.

Niet alleen producten.

Niet alleen een webshop.

Maar een plek waar ervaring, kennis, creativiteit en betrokkenheid samenkomen.

Een plek waar mensen gehoord mogen worden.

Een plek waar vragen gesteld mogen worden.

En een plek waar geprobeerd wordt om de wereld een klein beetje toegankelijker te maken voor de mensen die dat het hardst nodig hebben.

🐾

“Niet omdat het om mij draait, maar omdat iedereen een stem verdient.”