Een natte assistentiehond in de winkel: recht op toegang én rekening houden met elkaar

Het regent. Niet een klein buitje, maar zo'n typisch Nederlandse regenbui waarbij je binnen een

paar minuten doorweekt bent. Je moet naar buiten, je assistentiehond gaat mee en daarna wil je

nog even een winkel in.

En dan?

Moet je je assistentiehond eerst afdrogen? Moet een assistentiehond een regenjas dragen? Mag

je gewoon met een natte hond naar binnen? Of moet je winkels maar vermijden wanneer het

regent?

Over iets eenvoudigs als een natte hond blijken de meningen behoorlijk uiteen te lopen. Een

veelgehoord argument is: “Mensen komen toch ook met natte schoenen en jassen binnen?”

Dat klopt.

Maar voor ons gaat deze discussie eigenlijk over iets groters dan regen.

Je hebt rechten. Maar bij rechten horen ook verantwoordelijkheden.

Recht op toegang hoef je niet te verdienen

Om te beginnen willen we daar heel duidelijk over zijn.

Een assistentiehondgebruiker hoeft zijn recht op toegang niet te verdienen door zo min mogelijk

overlast te veroorzaken, zijn hond volledig droog te houden of zich voortdurend aan anderen

aan te passen.

Een assistentiehond is er niet voor de gezelligheid. De hond ondersteunt iemand met een

beperking en moet daarom mee kunnen naar plekken waar andere mensen ook komen.

Dat verandert niet zodra het buiten begint te regenen.

Een winkelier kan ook niet redelijkerwijs verwachten dat iedere assistentiehond die op een

regenachtige Nederlandse dag binnenkomt volledig droog is. Er zullen soms natte

pootafdrukken op de vloer staan. Net zoals andere klanten water meenemen met hun schoenen,

jas, paraplu, rollator, rolstoel of kinderwagen.

Maar recht op toegang betekent voor ons óók niet:

Ik heb recht om hier te zijn, dus ik hoef nergens meer rekening mee te houden.

Die twee dingen worden in discussies nogal eens tegenover elkaar gezet, terwijl dat helemaal

niet nodig is.

Je hoeft je rechten niet kleiner te maken om je verantwoordelijkheden serieus te

nemen.

“Maar mensen komen toch ook nat binnen?”

Zeker.

Alleen proberen veel mensen óók bij zichzelf het ergste water en vuil buiten te houden.

We vegen onze schoenen over de mat. We stampen modder van onze schoenen. Een

kletsnatte jas kun je bij de ingang even uitschudden. Een druipende paraplu klap je dicht en die

ga je niet uitgebreid boven een stapel nieuwe kleding uitschudden.

Niemand verwacht vervolgens dat je volledig droog bent.

Waarom zouden we bij een assistentiehond dan naar één van beide uitersten moeten?

Een hond hoeft niet kurkdroog te zijn voordat hij een winkel binnen mag. Maar als je met een

paar simpele handelingen kunt voorkomen dat je een halve regenbui mee naar binnen neemt,

waarom zou je dat dan niet doen?

Het doel is niet droog. Het doel is redelijk.

Een natte jas is bovendien geen natte hond

Er zit nog een praktisch probleem in de vergelijking met een natte jas.

Een natte hond kan zich uitschudden.

En iedereen die ooit naast een kletsnatte hond heeft gestaan die besloot zich eens grondig uit te

schudden, weet wat er vervolgens gebeurt.

Water zit ineens overal.

Op de vloer. Tegen de muur. Op je broek. Op meubels. En bij voldoende enthousiasme

ongeveer tegen het plafond.

Thuis kun je daar misschien om lachen.

Maar stel je nu eens voor dat je assistentiehond datzelfde doet naast een tafel met nieuwe

boeken. Of midden tussen de kledingrekken. Of naast een stoffen bank in een meubelzaak.

Dan wordt “mensen hebben toch ook een natte jas?” ineens een stuk minder overtuigend.

Ook de ondernemer heeft belangen

Als SuperheldenHulphond® vinden we het belangrijk om op te komen voor de rechten van

assistentiehondgebruikers. Wanneer iemand ten onrechte wordt geweigerd vanwege zijn

assistentiehond, moeten we daarover kunnen spreken.

Maar voorlichting over toegankelijkheid betekent voor ons niet automatisch dat de

assistentiehondgebruiker altijd gelijk heeft.

Ook een ondernemer heeft belangen.

De kleding in een kledingwinkel moet nog verkocht worden. Een boekhandelaar heeft weinig

aan boeken met waterschade. Een meubelzaak wil een stoffen bank als nieuw aan de volgende

klant kunnen verkopen.

Dat zijn geen onredelijke belangen.

Een winkelier moet accepteren dat mensen op een regenachtige dag water en vuil mee naar

binnen kunnen nemen. Dat hoort bij het runnen van een winkel.

Maar dat betekent niet dat wij vervolgens niets hoeven te doen om vermijdbare schade of

vervuiling te voorkomen.

Je laat je druipende paraplu niet uitlekken boven een tafel met boeken.

Waarom zou je dan je doorweekte hond daar wel laten uitschudden?

Soms is verantwoordelijkheid gewoon vooruitdenken

Niet ieder probleem vraagt om regels of verboden.

Soms helpt een beetje vooruitdenken al enorm.

Stel dat je vandaag naar een winkel én naar het park wilt.

Je kunt eerst naar het park gaan, je hond lekker laten rennen door nat gras en modderplassen

en vervolgens met een behoorlijk vieze hond naar de winkel gaan.

Maar als je de keuze hebt, kun je de volgorde ook omdraaien.

Eerst de winkel. Daarna het park.

Dan kan je hond daarna naar hartenlust hond zijn en maakt het weinig meer uit hoeveel modder

er uiteindelijk aan zijn poten hangt.

Hetzelfde geldt voor regen.

Wij kijken gerust even naar de buienradar. Is het nu noodweer en over een uur waarschijnlijk

droog? En maakt het voor onze planning nauwelijks verschil?

Dan kunnen we een afspraak met onszelf best een uurtje verschuiven of onze activiteiten in een

andere volgorde doen.

Niet omdat een assistentiehond niet nat mág worden.

Niet omdat je anders geen recht op toegang zou hebben.

Maar simpelweg omdat een kleine aanpassing soms een hoop gedoe voorkomt.

En soms word je gewoon zeiknat

Want laten we ook niet doorslaan.

Je kunt morgens drie weerapps bekijken, je dag perfect plannen en vervolgens alsnog midden

in een enorme stortbui terechtkomen.

Welkom in Nederland.

Soms moet je ergens op een bepaald tijdstip zijn. Soms kun je niet wachten tot het droog wordt.

Soms verandert het weer onverwacht. Soms is je hond gewoon kletsnat wanneer je bij de winkel

aankomt.

Dat maakt je geen onverantwoordelijke assistentiehondgebruiker.

Dan kijk je naar wat op dat moment redelijkerwijs mogelijk is.

Misschien laat je je hond buiten eerst even uitschudden. Misschien heb je een microvezeldoek

bij je en dep je het ergste vocht uit de vacht. Misschien loop je bij binnenkomst even over de

droogloopmat.

En als dat alles niet kan?

Dan heb je een natte hond.

Dat kan gebeuren.

Verantwoordelijkheid betekent niet dat je iedere situatie perfect moet kunnen

voorkomen. Het betekent dat je doet wat redelijkerwijs wél mogelijk is.

Een regenjas kan handig zijn

Sommige assistentiehonden dragen bij regen een regenjas of regenpak. Dat kan behoorlijk

praktisch zijn, zeker bij honden met een vacht die veel water vasthoudt.

Een regenjas kan voorkomen dat een groot gedeelte van de vacht doorweekt raakt. Bovendien

kan het effect van uitschudden worden beperkt doordat een deel van de vacht bedekt is.

Maar ook hier willen we geen nieuwe ongeschreven regel van maken.

Een assistentiehond hoeft wat ons betreft niet verplicht in een regenjas omdat het regent.

De ene combinatie vindt een regenjas ideaal. Een ander neemt een microvezeldoek mee. Weer

een ander heeft zijn hond geleerd om op commando buiten even uit te schudden.

Het zijn verschillende oplossingen voor hetzelfde praktische probleem.

Denk ook aan de hond zelf

Er is bovendien nog iemand in deze discussie die we niet moeten vergeten:

de hond.

Een assistentiehond is een werkende hond. Na een wandeling door de regen gaat hij misschien

niet direct naar huis om lekker op te drogen. Hij kan daarna nog uren mee moeten naar een

afspraak, winkel, restaurant, ziekenhuis of met het openbaar vervoer.

Voor sommige honden is langdurig met een vochtige vacht rondlopen bovendien niet prettig. Bij

honden die gevoelig zijn voor huidproblemen kan langdurig vocht in de vacht bijdragen aan

huidirritatie en hotspots. Zeker bij een dichte, lange of krullende vacht kan dicht op de huid nog

behoorlijk wat vocht blijven zitten.

Een hond afdrogen of beschermen tegen de ergste regen kan dus niet alleen prettig zijn voor de

winkelier.

Het kan ook gewoon prettig zijn voor je hond.

Waar ligt dan de grens?

Daar bestaat geen universele meetlat voor.

Maar gezond verstand brengt je behoorlijk ver.

Een paar vochtige pootafdrukken op de tegelvloer na een regenbui? Dat kan gebeuren.

Een onverwachte stortbui waardoor je hond natter is dan gepland? Dat kan gebeuren.

Een kletsnatte hond buiten eerst even laten uitschudden voordat je een winkel binnenloopt?

Kleine moeite als het kan.

Een doorweekte hond midden tussen nieuwe kleding laten uitschudden terwijl je dat eenvoudig

had kunnen voorkomen? Dat vinden wij niet redelijk.

Een modderige hond meenemen omdat je na een noodzakelijke wandeling ergens móét zijn?

Soms heb je weinig keuze.

Eerst uitgebreid door de modderplassen in het park en daarna rechtstreeks naar een

kledingwinkel terwijl je de volgorde zonder enig probleem had kunnen omdraaien? Dan vinden

wij dat je best even over je eigen keuze mag nadenken.

Dat is geen beperking van het toegangsrecht.

Dat is fatsoen.

De volgende assistentiehond komt na jou

Er is nog een reden waarom wij dit onderwerp belangrijk vinden.

Negatieve ervaringen kunnen lang blijven hangen.

Een ondernemer kan heel veel assistentiehondgebruikers ontvangen zonder enig probleem.

Maar één vervelende ervaring kan vervolgens degene zijn die hij onthoudt.

Dat betekent nadrukkelijk niet dat een ondernemer daarna alle assistentiehondgebruikers over

één kam mag scheren. De volgende geleider hoort niet verantwoordelijk te worden gehouden

voor wat iemand anders heeft gedaan.

Maar we leven ook in de echte wereld.

Onze ervaringen met elkaar beïnvloeden verwachtingen en beeldvorming.

Als wij van ondernemers vragen om assistentiehonden zonder gedoe te ontvangen, vinden we

het niet vreemd om van assistentiehondgebruikers te vragen zorgvuldig om te gaan met die

gastvrijheid.

Niet omdat we anders ons recht op toegang verliezen.

Maar omdat we willen dat degene die morgen door dezelfde deur komt óók

gewoon welkom is.

Rechten én verantwoordelijkheden

Bij SuperheldenHulphond® zullen we blijven opkomen voor de rechten van

assistentiehondgebruikers.

Maar daar hoort voor ons ook iets anders bij.

We moeten binnen onze eigen gemeenschap durven praten over gedrag, verantwoordelijkheid

en fatsoen.

Een assistentiehondgebruiker hoeft zich niet voortdurend te verontschuldigen voor het feit dat er

een hond aanwezig is. Een hond hoeft niet steriel te zijn. Vier natte poten maken een

assistentiehond niet ineens ongeschikt om een winkel binnen te gaan.

Maar “ik heb recht op toegang” mag wat ons betreft ook geen antwoord worden waarmee iedere

vorm van rekening houden met een ander terzijde wordt geschoven.

Wij mogen van een ondernemer verwachten dat hij onze rechten respecteert.

Een ondernemer mag van ons verwachten dat we zorgvuldig omgaan met zijn winkel en de

spullen die hij nog moet verkopen.

Andere bezoekers mogen rekening met ons houden.

En wij mogen rekening houden met hen.

Toegankelijkheid vraagt iets van ons allemaal.

Dus nee, je assistentiehond hoeft na iedere regenbui niet kurkdroog geföhnd bij de ingang te

verschijnen.

Pak een handdoek als dat handig is. Gebruik een regenjas als die bij jullie past. Laat je hond

buiten uitschudden als dat kan. Kijk eens naar de buienradar. Draai winkel en park om als dat

praktischer is.

En als je ondanks alles samen zeiknat wordt?

Dan word je samen zeiknat.

Want uiteindelijk is de kern verrassend eenvoudig:

Het hoeft niet perfect. Het moet redelijk zijn.

Je hoeft je rechten niet kleiner te maken om je verantwoordelijkheden serieus te

nemen.